مطالعه آن است.
روش اشاره به منابع این است که منابع را در بخش مربوط فهرست می‌کنند و در هنگام ارجاع در داخل متن به پانویس ارجاع می‌دهند که در آنجا نام خلاصه منبع آمده‌است. برای وارد کردن پاورقی در داخل متن اصلی جایی که شماره پاورقی باید داده شود در ذیل آن متن پاورقی را ذکر می‌کنند. این ترتیب برای یادکرد اطلاعات مربوط به کتاب‌ها استفاده می‌شود:
“نام مؤلف به شکل نام خانوادگی، ویرگول، نام،نقطه، عنوان کتاب (به شکل ایرانیک یعنی بصورت ”عنوان”)، ویرگول(،) نوبت چاپ (اگر غیر از نوبت اول است) نقطه، نام شهر محل نشر، دونقطه (:) نام ناشر، سال چاپ برای نوبت ذکر شده. شابک. صفحه ”
در داده پیام نیز ممکن است این امر اتفاق افتد، فرستنده داده پیام قسمتی از متن را به داده پیام دیگری ارجاع دهد و گیرنده بایستی برای اطلاعات بیشتر به آن مراجعه نماید. قانونگذار در این خصوص میان ارجاع در کتب و ارجاع در داده پیام تفاوتهایی قائل شده و شرایطی را جهت این امر تعیین نموده است.
” ارجاع در داده پیام با رعایت موارد زیر معتبر است :
۱- مورد ارجاع به طور صریح در داده پیام معین شود.
۲- مورد ارجاع برای طرف مقابل که به آن تکیه می کند روشن و مشخص باشد.
۳- داده پیام موضوع ارجاع مورد قبول طرف باشد.”۱۴۲
بند ۱ معین بودن مورد ارجاع را بیان می دارد ، باید توجه داشت معین بودن با مشخص بودن متفاوت است، مشخص بودن یک موضوع ، شخص را از جهل به آن در می آورد(علم اجمالی )، اما معین بودن شخص را به جزئیات امر واقف می کند ( علم تفصیلی). در یک داده پیام فرستنده ابتدا موضوع ارجاع را مشخص می کند، بدین معنی که به داده پیام یا سند الکترونیکی ارجاع می دهد ، در صورت ارجاع به داده پیام یا سند الکترونیکی دیگر بعد از ارجاع بایست آن را معین می نماید، به عنوان مثال به داده پیام یا سند دیگری که در تاریخ مشخص و با موضوع مشخص از طرف فرد خاصی ارسال شده است، در اینصورت گیرنده در می یابد که به کدام موضوع رجوع نماید و با معین کردن داده پیام موضوع ارجاع جهل گیرنده رفع می شود. لفظ به طور صریح در داده پیام دلالت بر قید واضح و بدور از ابهام یا اجمال در متن دارد و ارجاع ضمنی نیز مورد قبول قرار نگرفته است .
در بند ۲ روشن بودن مورد ارجاع برای طرف مقابل اشاره شده است، پس از معین کردن مورد ارجاع ، این امر باید برای گیرنده مشخص باشد، بدین معنی که باید در ارتباط با داده پیامی باشد که در آن ارجاع شده است، روشن و مشخص بودن را می توان اینگونه تعبیر کرد که گیرنده داده پیام که در آن به داده پیام دیگری ارجاع شده است به داده پیام مورد نظر اشراف کامل داشته و به موضوعات مطرح شده در آن واقف باشد.
در بند ۳ بیان شده است گیرنده باید داده پیام موضوع ارجاع را قبول داشته باشد،کلمه قبول در اینجا مجمل است و معانی متعددی از آن می توان بدست آورد ، ممکن است مطالب و موضوعاتی بیان شده باشد که شخص به قسمتی از آن معترض بوده و یا بطور کل با آن موافق نمی باشد، در این حالت قانونگذار ارجاع به چنین داده پیامی را معتبر نمی داند. در هر حالت که داده پیام به ضرر مخاطب باشد وی می تواند به آن اعتراض نموده و ارجاع را فاقد شرایط قانونی نماید که اثبات این امر مشکل و گاه غیر ممکن می باشد و محلی برای سوء استفاده می باشد.
نکته مهمی که در بند ۳ به آن اشاره شده است عبارت ” داده پیام موضوع ارجاع” می باشد، با ذکر این عبارت قانونگذار بیان می دارد که در یک داده پیام فقط می توان به داده پیام دیگر ارجاع داد و اگر مکاتبه و یا سندی مکتوب بین طرفین موجود باشد نمی توان به آن ارجاع نمود، این منع قانونگذار در برخی موارد می تواند موجب بروز اشکالاتی در روابط فی مابین طرفین شود.۱۴۳
همانگونه که در صدر ماده بیان شده است وجود این شرایط برای اعتبار قانونی داده پیام است و الا در روابط شخصی بین طرفین لازم نیست اما رعایت این موارد توصیه می شود، زیرا در صورت بروز اختلاف است که روابط دوستانه کاربردی نداشته و موارد فاقد اعتبار قانونی کاربردی نخواهند داشت.
گفتار ششم : تعهدات طرفین در اسناد الکترونیکی ارسال شده بصورت صحیح
در مکاتبات اداری و همچنین ارسال از طریق پست ، متن نامه به امضاء شخص رسیده و گاه ممهور نیز می باشد و گیرنده از اینکه این نامه توسط شخص فرستنده ارسال شده است اطمینان حاصل نموده و مکاتباتی اینچنین دارای شماره ثبت و سابقه هستند و به راحتی قابل استعلام می باشند، اما در ارسال داده پیام چگونه مخاطب می تواند اطمینان حاصل نماید که داده پیام مربوطه توسط فرستنده ارسال شده و مطابق آن عمل نماید؟ کما اینکه ممکن است شخصی ثالثی اقدام به این امر نموده باشد، همچنین زمان ارسال نیز می تواند در ایجاد آثار و تعهدات طرفین نقش مهمی را ایفاء نماید.
” داده پیامی که بر اساس یکی از شروط زیر ارسال می شود مخاطب حق دارد آن را ارسال شده محسوب کرده و مطابق چنین فرضی(ارسال شده ) عمل نماید.
الف- قبلا به وسیله اصل ساز روشی معرفی و یا توافق شده باشد که معلوم کند آیا داده پیام همان است که اصل ساز ارسال کرده است.
ب- داده پیام دریافت شده توسط مخاطب از اقدامات شخصی ناشی شده که رابطه اش با اصل ساز یا نمایندگان وی باعث شده تا شخص مذکور به روش مورد استفاده داده اصل ساز دسترسی یافته و داده پیام را به مثابه داده پیام خود بشناسد.”۱۴۴
همانطور که در بحث ماده ۱۸ بیان شده اثبات تمامی این موارد به روابط فی مابین طرفین معطوف می شود، در بند الف بیان شده است توسط اصل ساز روشی معرفی شده باشد و یا توافقی صورت گرفته باشد که مبین این امر مذاکرات حضوری و توافقات اولیه می باشد، در معاملات و تبادلات تجاری بزرگ معمولا یک سری مذاکرات مقدماتی در ابتدای امر صورت می گیرد، این مذاکرات معمولا به صورت حضوری می باشد که در آن می توانند به روش مکاتبه از طریق پست الکترونیک توافق نمود، البته می توان از طریق مکاتبه الکترونیکی نیز این توافق را حاصل نمود اما در صورت بروز اختلاف، اثبات این امر در خصوص مکاتبات مقدماتی نیز مطرح است، معمولا در معاملات بسیار گسترده از جمله معاملات نفتی، پروژه های صنعتی و نظامی تمایل طرفین در ابتدای امر به مذاکرات حضوری است، در برخی موارد در داوری های بین المللی نیز توافق می شود که ابلاغها از طریق پست الکترونیک صورت پذیرد. البته در ماده معرفی توسط اصل ساز نیز معرفی شده باشد، در صورتی که طرفین توافق خاصی انجام نداده باشند معرفی روش خاص توسط اصل ساز ( فرستنده ) نیز کفایت خواهد نمود.
در بند ب صرحتا بیان شده است که داده پیام از اقدامات شخصی مخاطب با فرستنده یا نمایندگان آنها صورت پذیرفته باشد، به این معنی که باید بین طرفین داد و ستدی اعم از تجاری یا اداری،روابط دوستانه و یا هر رابطه دیگری وجود داشته باشد ، مخاطب می بایست در خصوص ارتباط با فرستنده یا نمایندگان وی به روش مورد نظر او داده پیام را دریافت نموده باشد و در این روابط مشخص شود که به چه طریق و از چه داده پیامی مکاتبات صورت پذیرد و در صورت ایجاد اختلاف و رجوع به محاکم اثبات این موارد ضرورت دارد و قاضی می بایست به این یقین برسد که طرفین با توافق یکدیگر داده پیامی را جهت مکاتبات تعیین نموده اند، البته ممکن است این توافقات کتبی نباشد و شفاهی صورت گرفته باشد که می تواند از شهادت سایر افراد حاضر در جلسه جهت اثبات این امراستفاده نمود، البته شهادت شهود نیز باید کاملا مشخص نماید که طرفین به ارسال از این روش و با داده پیام مشخصی توافق نموده اند.۱۴۵
گفتار هفتم : تعهدات طرفین در اسناد الکترونیکی ارسال شده بصورت اشتباه
در سیستمهای اداری ، مکاتبات به دستور شخص فرستنده صورت می پذیرد، این شخص اعم از مدیر، معاون، جانشین و یا هر شخص دیگری است که دارای مسئولیت و حق امضاء می باشد و بدون دستور شخص فرستنده نمی توان نامه ای را از سوی او تنظیم و ارسال نمود زیرا می بایست به امضاء شخص برسد و بطور معمول قبل از امضاء آنرا مطالعه و از محتوای آن مطلع می شود، هنگامیکه مهر امضاء شخص در دبیرخانه موجود باشد نیز نمی توان بدون اطلاع او از طرفش نامه ای ارسال نمود چون نسخه اصلی نامه که ارسال می شود حتما بایستی توسط ارسال کننده امضاء شود و نمی توان از مهر امضاء او استفاده نمود، اما در ارسال داده پیام به عنوان مثال از طرف یک شخص حقوقی ،دستور ارسال یک داده پیام از سوی مدیر مربوطه صادر می شود و متن نیز به تایید او می رسد اما معمولا ارسال توسط مدیر دفتر یا دبیرخانه و یا شخص معینی که دسترسی به پست الکترونیک شرکت را دارد صورت می پذیرد و ممکن است از امضاء الکترونیکی نیز استفاده شود که شرایط آن ذکر خواهد شد، شخص مسئول ارسال، ممکن است که بدون اطلاع و هماهنگی فرستنده متنی را به نام او ارسال نماید که این داده پیام معتبر نمی باشد، بهترین روش تشخیص این امر پیش نویسی است که توسط فرستنده به مسئول ارسال داده می شود، معمولا در پیش نویسها شخص بصورت دستنویس یا تایپ شده آنرا تنظیم و امضاء نموده و جهت ارسال می فرستد که این پیش نویس دلیل بر این امر است که آیا فرستنده دستور ارسال آنرا داده است یا خیر و همچنین متن مورد نظر برای ارسال مشخص است و نمی توان در آن دخل و تصرف کرد. در برخی موارد نیز به دلیل اینکه آدرس پستهای الکترونیک مشابه و یا از حروف متعدد و اختصاری و گاه درهم و بی معنی تشکیل شده امکان ارسال اشتباه آن نیز وجود دارد که این امر به دقت مسئول ارسال بستگی دارد، در صورت مشخص شدن ارسال اشتباه، داده پیام معتبر نمی باشد. همچنین ممکن است مسئول ارسال در انتهای متن بجای نام فرستنده نام شخص دیگری را به اشتباه ذکر کند، در هر حال در صورت اثبات اشتباه در هر مرحله از داده پیام، آن داده پیام از درجه اعتبار ساقط می باشد . در اینصورت تعهداتی که برای طرفین یک سند الکترونیکی بیان شده است معتبر نبوده و مسئولیتی متوجه آنها نخواهد بود.
” ماده ۱۹ این قانون شامل مواردی نیست که پیام از اصل ساز صادر نشده باشد و یا به طور اشتباه صادر شده باشد.”۱۴۶
همانگونه که در مبحث قبل ذکر شد در ماده در صورت وجود دو شرط مبنی بر اینکه اگر روشی بین طرفین برای ارسال داده پیام صورت توافق شده باشد و یا ناشی از رابطه شخصی بین طرفین باشد، داده پیام ارسال شده محسوب می شود ، در صورتیکه داده پیام ازسوی فرستنده ارسال نشده باشد و یا به اشتباه ارسال شده باشد در حکم داده پیام ارسال شده نمی باشد و فاقد اعتباراست. در نتیجه تعهداتی که می تواند از سند مزبور به طرفین بار شود ، متوجه آنها نخواهد بود ۱۴۷
گفتار هشتم : اصل استقلال اسناد الکترونیکی در تعهدات طرفین
در مکاتبات ، متن کاملا مشخص و محتوای آن برای گیرنده دارای مفهوم می

مطلب مرتبط :   مقاله رایگان درموردزوجه، اعاده دادرسی، اعتراض ثالث، دلالی

Comments (0):

Write a comment: