دانلود پایان نامه

جدول4-6 . توزیع فراوانی فلبیت در بیماران دریافت کننده نیتروگلیسیرین در زمان های مختلف بعد از کانولاسیون به تفکیک سن 55
جدول 4-7. توزیع فراوانی فلبیت در بیماران دریافت کننده کلوبتازول در زمان های مختلف بعد از کانولاسیون به تفکیک محل کانولاسیون 58
جدول 4-8. توزیع فراوانی فلبیت در بیماران دریافت کننده نیتروگلیسیرین در زمان های مختلف بعد از کانولاسیون به تفکیک محل کانولاسیون 59
فهرست نمودارها
نمودار 4-1. درصد فراوانی بروز و شدت فلبیت در 24 ساعت اول بعد از جای گذاری کاتتر در گروههای مورد مطالعه 52
نمودار 4-2. درصد فراوانی بروز و شدت فلبیت در 48 ساعت اول بعد از جای گذاری کاتتر در گروههای مورد مطالعه 52
نمودار 4-3. درصد فراوانی بروز و شدت فلبیت در 72 ساعت اول بعد از جای گذاری کاتتر در گروههای مورد مطالعه 53
نمودار 4-4. درصد فراوانی فلبیت در گروههای سنی مختلف در 24 ساعت بعد از جای گذاری کاتتر به تفکیک نوع داروی دریافتی 56
نمودار 4-5. درصد فراوانی فلبیت در گروههای سنی مختلف در 48 ساعت بعد از جای گذاری کاتتر به تفکیک نوع داروی دریافتی 56
نمودار 4-6. درصد فراوانی فلبیت در گروههای سنی مختلف در 72 ساعت بعد از جای گذاری کاتتر به تفکیک نوع داروی دریافتی 57
نمودار 4-7. درصد فراوانی فلبیت در مکانهای مختلف در 24ساعت بعد از جای گذاری کاتتربه تفکیک نوع داروی دریافتی 60
نمودار 4-8. درصد فراوانی فلبیت در مکانهای مختلف در 48ساعت بعد از جای گذاری کاتتربه تفکیک نوع داروی دریافتی 60
نمودار 4-9. درصد فراوانی فلبیت در مکانهای مختلف در 72ساعت بعد از جای گذاری کاتتربه تفکیک نوع داروی دریافتی 61
فصل اول
فصل اول
بیان مساله
1-1.بیان مساله:
درمان داخل وریدی قدمتی 70 ساله دارد اما بدون تردید از قرن ها پیش تزریق مواد دارویی به داخل عروق یکی از آرزوهای بشر محسوب می شد. امروزه بیش از 80 تا90 درصد از بیماران بستری در طول مدت درمان خود تحت درمان وریدی قرار می گیرند و سالانه بیش از 500 میلیون کاتتر1 ورید محیطی جایگذاری می شود[1].
طی تحقیقی که در یزد انجام شده50درصد[2] و تحقیق مشابه آن در تهران55درصد از بیماران بستری تحت درمان وریدی قرار می گرفتند که نشانگر وسعت به کارگیری این شیوه درمانی درکشور است[3]. در بیمارستانهای امریکا سالانه بیش از25 میلیون کاتتر داخل عروقی گذاشته می شود[4]. کاتترها˓ با هدف رساندن مواد غذایی به بدن، تصحیح یا پیشگیری از اختلالات آب و الکترولیت ها، انتقال خون و یا فرآورده های آن، تجویز دارو و خونگیری مورد استفاده قرار می گیرند[5].
هاریسون می نویسد که روش داخل عروقی زمانی مناسب است که داروهای خوراکی موثر نباشد، سطح غلظت دارو در خون نامعلوم باشد، یا دوز های بیشتری از دارو برای معالجه مورد نیاز باشد[6].
اگر چه دسترسی به سیستم وریدی، گرفتن خون و تجویز مستقیم هر محلولی به داخل عروق با خطرات فراوانی همراه است ولی راه داخل وریدی اغلب بهترین یا تنها راه انتخاب می باشد. هدف از رگ گیری دسترسی به جریان خون وریدی به منظور گرفتن خون برای آزمونهای آزمایشگاهی یا
1. catheter
تشخیصی، تزریق مایعات، الکترولیت ها، داروها، فرآورده های خونی، مکمل های تغذیه ای و پایش همودینامیک است[7]. امروزه یکی از راه های تهاجمی متداول در امر مراقبت های درمانی استفاده از تزریقات وریدی است.
مهمترین مزیت انفوزیون داخل وریدی، آماده کردن یک راه وریدی برای دادن داروها ، مایعات و مواد بیهوشی در شرایط اضطراری می باشد در صورت دسترسی به یک ورید می توان وسیله ای را داخل آن جایگذاری و از رگ به دفعات متعدد استفاده کرد[8].
این روش نیاز به سوراخ کردن متعدد ورید ندارد همچنین سبب کاهش ایجاد عفونت در محل، جذب سریعتر نسبت به سایر روش ها، انتشار سریع دارو، حفظ غلظت کنترل شده مواد یا داروها در خون، همچنین سبب صرفه جویی در وقت پرستار می شود انفوزیون داخل وریدی مانند هر روش دیگری دارای عوارض زیادی است[9]. از مهمترین آنها می توان به نشت مایع، فلبیت1، تجمع مایعات در بدن، عفونت و خونریزی ناحیه تزریق اشاره نمود[10]. شایع ترین این عوارض فلبیت و خطرناک ترین آنها عفونت است [10و11].
عوارض موضعی معمولا در نزدیک محل جایگذاری دیده می شود. این عوارض اشتراکات زیادی با هم دارند و نسبت به عوارض سیستمیک خیلی وخیم نمی باشند. تشخیص فوری این عوارض توسط پرستار بر اساس علائم و نشانه های موجود همچنین براساس اجرای صحیح مداخلات پرستاری بسیاری از این علائم قابل پیشگیری هستند[10].