دانلود پایان نامه

1.Osmolarity 2.Osmolality
3.Isotonic  4.Hypotonic5.Hypertonic
پرستاران مسئول تزریق باید از هیپرتونیک، هیپوتونیک و ایزوتونیک بودن محلول ها و داروهای تزریقی داخل وریدی همچنین از روش های تجویز دانش کافی داشته باشد[69]. در جایگزینی مایعات تزریقی سطح پلاسمای طبیعی و ایزوتونیک به عنوان استانداردی برای مقایسه تونیسیتی انفوزیون داخل وریدی مورد استفاده قرارمی گیرد.
محلول های ایزوتونیک : محلول های ایزوتونیک، تونسیتی شبیه به مایعات بدن دارند و تغییری در اسمولالیتی ایجاد نمی کنند. پس از انفوزیون در فضای داخل عروقی باقی می مانند زیرا فشار اسموتیک بخش های داخل سلولی و خارج سلولی با هم برابر است به همین علت از این محلولها برای درمان افت فشارخون ناشی از کاهش حجم خون استفاده می شود[44و46]. از انواع محلول های ایزوتونیک می توان به 1- محلول دکستروز 5درصد 2- سرم نرمال سالین (Nacl %/9) ، محلول رینگر و رینگر لاکتات اشاره نمود[7و69].
محلول های هیپوتونیک: هدف از انفوزیون محلول های هیپوتونیک جایگزینی مایع داخل سلولی می باشد همچنین تامین آب آزاد برای دفع مواد زاید بدن وگاهی نیز محلول های سدیم هایپوتونیک به منظور درمان هایپرناترمی مورد استفاده قرار می گیرند[69]. انفوزیون محلول های هیپوتونیک با بیرون راندن مایعات از فضای داخل عروقی به درون سلول ها و فضای بین بافتی اسمولالیتی سرم را کاهش می دهند[7و69].
انفوزیون بیش اندازه محلول های هایپوتونیک سبب کاهش مایع درون عروق، کاهش فشار خون، ادم سلولی و سبب آسیب به سلولها می گردد[70]. از انواع محلول های هایپوتونیک میتوان به کلراید سدیم (سالین 45/%) اشاره نمود[70].
محلول های هایپرتونیک: محلول های هایپرتونیک با انتقال مایع از قسمت داخل سلولی و بین بافتی به فضای داخل عروق خونی، میزان اسمولالیتی خون را افزایش داده، منجر به افزایش حجم داخل عروقی می گردند[7]. این محلول ها آب را از ICF به ECF کشانده در نتیجه سبب چروکیدگی سلول می شوند.اگر این محلول ها با مقدار زیاد همچین به صورت سریع تزریق گردند، سبب افزایش حجم خارج سلولی می شوند[70]. محلول های هایپرتونیک با توجه به داشتن غلظت بالا نسبت به مایعات بدن تحریک کننده لایه درونی ورید می باشند لذا بایستی از تزریق مایعات هایپرتونیک در عروق محیطی تا حد امکان خوداری نموده، یا در ورید های بزرگ بازوئی تزریق صورت گیرد همچنین محل تزریق باید به صورت متناوب از نظر درد، فلبیت، و ترومبوز تحت بررسی قرار گیرد. از انواع محلول های هایپرتونیک می توان به دکستروز10% و بالاتر اشاره کرد [7].
2-1-4.مایع درمانی وریدی و کاربرد های رگ گیری
هاریسون می نویسد که روش داخل عروقی (IV) زمانی مناسب است که داروهای خوراکی موثر نباشد ، سطح غلظت دارودر خون نامعلوم باشد، یا دوز های بیشتری از دارو برای معالجه مورد نیاز باشد[6].
اگر چه دسترسی به سیستم وریدی، گرفتن خون و تجویز مستقیم هر محلولی به داخل عروق با خطرات فراوانی همراه است ولی راه داخل وریدی اغلب بهترین یا تنها راه انتخاب می باشد. هدف از رگ گیری دسترسی به جریان خون وریدی به منظور گرفتن خون برای آزمونهای آزمایشگاهی یا تشخیصی، تزریق مایعات، الکترولیت ها، داروها، فرآورده های خونی، مکمل های تغذیه ای و پایش همودینامیک است[7و70].
مزایای انفوزیون درمانی
مهمترین مزیت انفوزیون درمانی داخل وریدی، آماده کردن یک راه وریدی برای دادن داروها ، مایعات و مواد بیهوشی در شرایط اضطراری می باشد در صورت دسترسی به یک ورید می توان وسیله ای را داخل آن جایگذاری و از رگ به دفعات متعدد استفاده کرد[8و69]. این روش نیاز به سوراخ کردن متعدد ورید ندارد همچنین سبب کاهش ایجاد عفونت در محل تزریق، جذب سریعتر نسبت به سایر روش ها، انتشار سریع دارو، حفظ غلظت کنترل شده مواد یا داروها در خون، همچنین سبب صرفه جویی در وقت پرستار می شود[6و8].
2-1-5. اصول رگ گیری
انتخاب محل تزریق
قبل از رگ گرفتن، شست وشوی دست ها توسط پرستار صورت میگیرد و دستکش می پوشد همچنین راجع به نحوه کار برای بیمار توضیح می دهد سپس مناسب ترین محل را برای تزریق و مناسب ترین نوع کانولا را از نظر جنس و اندازه جهت رگ گیری از بیمار انتخاب می کند[71].
برای در مان وریدی از نقاط زیادی می توان استفاده کرد ولی سهولت دسترسی و خطرات احتمالی هر یک از نقاط بدن باید مورد توجه قرار گیرد[8و71]. قبل از انتخاب محل ورید برای جلوگیری از اختلال در حرکت بیمار، دست ها و بازو ها دقیقاً مورد بررسی قرار می گیرند[70].
عواملی که به هنگام انتخاب محل ورود باید مورد توجه قرار گیرند عبارتند از :
نوع مایع درمانی یا دارویی که باید تزریق شود، وضعیت ورید های بیمار، مدت زمان مایع درمانی وریدی، سن و جثه بیمار، بررسی سابقه پزشکی بیمار و وضعیت فعلی بیمار و مهارت فرد گیرنده رگ می باشد.
برونر می نویسد از ورید های دست بعلت سهولت دسترسی، بیشتر رگ گیری صورت می گیرد. ورید های سفالیک1، بازیلیک2 و میانی محلهایی هستند که بیشتر مورد استفاده قرار می گیرند ورید های پا به دلیل خطر ایجاد ترومبوآمبولی به ندرت مورد استفاده قرار می گیرند[70].
محل هایی که قابلیت استفاده برای رگ گیری را ندارند شامل : وریدهای دیستالی که در آن تزریق انجام شده یا دچار نشت مایع و فلبیت شده اند.دستی که دارای شانت3 یا فیستول شریانی-وریدی است یا دچار تورم، عفونت، لخته خون و ترومبوز باشد قابل استفاده نمی باشد[71]. ورید های ناحیه گودی آرنج برای تزریق طولانی مدت مناسب نمی باشند زیرا خطر جا به جایی کانولا و خم شدن آن وجود دارد[8].
2-1-6. راههای دستیابی به ورید
وریدهای محیطی: معمولی ترین روش دست یابی به ورید از طریق کانولاسیون ورید های محیطی می باشد[8و71]. و در مواردی که بیمار نیاز به جراحی اورژانسی، انتقال خون، یا مراقبت فوری از نظر جایگزینی مایعات دارد مورد استفاده قرار میگیرد. همچنین ممکن است از عروق محیطی برای حفظ هیدراته، ایجاد تعادل مایع و الکترولیت ها، رساندن مایع برای احیا یا تجویز داروها، خون و مواد غذایی برای حمایت از سوخت و ساز استفاده می شود[72].
از وریدهای محیطی معمولا برای تجویز محلولهایی با غلظت کمتر از 10% استفاده می شود[71و72]. همچنین نمی توان از آنها به مدت نا محدود استفاده کرد[72]. برطبق نظر کمیته پیشگیری و کنترل بیماریها در سال 2002 بایستی کاتتر های عروق محیطی حداقل هر 72تا96 ساعت تعویض شوند[8].
کاتتر ورید های مرکزی: از ورید های مرکزی در فوریت ها یا هنگامی که ورید های محیطی یک بیمار قابل دستیابی نیستند رگ گیری انجام می شود در گذشته تنها بیماران واحد مراقبت های ویژه و بخش های تخصصی تحت درمان از طریق ورید های مرکزی قرار می گرفتند[72].
موارد استفاده از این نوع ورید ها شامل تجویز آنتی بیوتیک های وریدی با دوره وسیع 2-6 هفته، تزریق محلول های مربوط به تغذیه تکمیلی، شیمی درمانی، تزریق مداوم خواب آور ها، فرآورده های خونی و مایع درمانی به صورت طولانی مدت می باشد[8].
کانولای ورید های مرکزی از طریق پوست: کاتتر های مرکزی وارد شده از طریق ورید های محیطی نوعی دستیابی به ورید مرکزی می باشد که از ورید های بازیلیک یا سفالیک، معمولا