دانلود پایان نامه

٢-7–1-٣- حفاظت خاک و کنترل فرسایش
کشت مخلوط به علت این که پوشش گیاهی خاک نسبت به تک‌کشتی محافظت بیشتری میشود، موجب حفاظت از خاک و کنترل فرسایش میگردد (جوانشیر و همکاران، 1379).
کشت مخلوط ذرت همراه با نوارهایی از گندمیان چند ساله قادر است فرسایش‌های بادی و آبی را در خاک‌های شنی مستعد فرسایش، به نحو مطلوبی کنترل کند (صیادی، 1373). پوشش گیاهی اثرات مخرب ناشی از برخورد قطرات باران به سطح خاک را نیز کاهش می‌دهد و از جریانات شدید سطحی جلوگیری می‌کند (Mogihan and et al, 1996)
٢-7-1-۴- حفظ حاصلخیزی خاک
نتایج آزمایش‌های مختلف، حاکی از این واقعیت است که تثبیت بیولوژیک نیتروژن توسط لگومینوزها، به علت افزایش نیتروژن خاک، موجب صرفه‌جویی در مصرف کودهای نیتروژنه می‌شود (جوانشیر و همکاران، 1379). ادهیکاری و همکاران (Adhikari and et al, 1991) در آزمایشی اثر بقایای ناشی از کشت مخلوط بادام‌زمینی، لوبیا چشم بلبلی، ماش سبز و سویا را با ذرت مورد مطالعه قرار دارند و مشاهده کردند که در کشت مخلوط، درصد کربن آلی، مقدار فسفر و پتاسیم قابل دسترس خاک در مقایسه با کشت خالص افزایش می‌یابد و این تأثیر در خاک‌های فقیر بیشتر است.
٢-7-1-۵- استفاده کارآمد از آب
در بعضی مواقع اضافه کردن گیاه زراعی دوم به بعضی از تک‌کشتی‌ها باعث حفظ بهتر آب از طریق کاهش تبخیر و تعرق می‌شود. این امر از طریق افزایش درصد پوشش گیاهی و نقش آن به عنوان باد شکن در کاهش میزان تبخیر قابل توجیه است (جوانشیر و همکاران، 1379). در کشت مخلوط آفتابگردان و ترب علوفه‌ای گزارش شده است که تیمارهای کشت مخلوط، در مقایسه با کشت‌های خالص، آب بیشتری را از افق‌های مختلف خاک استخراج می کنند (محمدی و همکاران، 1379).
٢-7-1-۶- کنترل آفات و پاتوژن‌ها
بر اساس گزارش‌های مختلف، حمله آفات به میزان زیادی در کشت‌های ‌مخلوط نسبت به کشت‌های خالص کاهش می‌یابد. با این که اکثر تحقیقات بر روی حشرات متمرکز شده‌اند، ولی بر اساس شواهد موجود، کشت‌های مخلوط حمله نماتد‌ها و عوامل بیماری‌زا را نیز کاهش می‌دهند (جوانشیر و همکاران، 1379). وان‌درمیر (به نقل از جوانشیر و همکاران) مکانیسم‌هایی را که در کاهش هجوم آفات در کشت مخلوط دخالت دارند به سه گروه تقسیم‌بندی کرده اند:
الف- مکانیسم گیاه زراعی حایل: بدین ترتیب که گونه گیاهی دوم، توانایی یک آفت را در مورد حمله مؤثر به میزبان را در هم می‌شکند. این مورد بیشتر در مورد آفات اختصاصی کاربرد دارد.
ب- مکانیسم گیاه زراعی تله: در این حالت، گونه دوم آفتی را که به ‌طور طبیعی به گونه گیاهی اصلی خسارت وارد می‌کنند، به سوی خود جلب مینماید. در این مورد بیشتر در آفات عمومی کاربرد دارد.
ج- مکانیسم دشمنان طبیعی: بدین ترتیب که کشت‌های مخلوط، شکارگرها و پارازیت‌های بیشتری را نسبت به تک‌کشتی‌ها جلب می‌کنند و از این رو آفات از طریق شکار و یا پارازیته شدن کاهش می‌یابد. (جوانشیر و همکاران، 1379).
کاهش جمعیت شب پره پاییزه در کشت مخلوط گوجه‌ فرنگی و لوبیا مثال خوبی در مورد گیاه زراعی حایل است. به طور کلی، در مورد بیماری‌ها نیز ثابت شده است که گیاه زراعی دوم، توانایی انتشار عوامل بیماری‌زا را کاهش می‌دهد (جوانشیر و همکاران، 1379).
افزایش دشمنان طبیعی در سیستم کشت مخلوط ذرت و لوبیا چشم بلبلی و ذرت و بادام زمینی، موجب کنترل حشرات مضری مانند کرم ساقه‌خوار ذرت می‌شود. مطالعه دیگری در کشت مخلوط لوبیا و گوجه‌فرنگی نشان می‌دهدکه کرم برگ‌خوار گوجه‌فرنگی به جای حمله به گوجه‌فرنگی به‌سوی بوته‌های لوبیا جلب می‌شود و لوبیا به عنوان گیاه تله موجب کاهش خسارت این حشره تا حدود صفر درصد بر روی گوجه‌فرنگی می‌شود (جوانشیر و همکاران، 1379). در یک گزارش دیگر آمده است که کشت مخلوط نخود با غلات خطر آلودگی بیماری خاکزی اسکلروتینا را در نخود کاهش می‌دهد (رحیم زاده خویی، 1362).
٢-7-1-٧- کنترل علف‌های هرز در کشت مخلوط
کشت مخلوط می‌تواند به طور بالقوه به عنوان وسیله‌ای برای کنترل علف‌های هرز به‌کار رود، زیرا شرایطی را فراهم می‌کند که مخلوطی از گیاهان زراعی، در مقایسه با تک‌کشتی‌ها، سهم بیشتری از منابع قابل دسترس را تصاحب کند (Altieri and liebman, 1986). توانایی مخلوط‌ها در کنترل علف‌های هرز به اجزای مخلوط، رقم های انتخابی و آرایش فضایی آن‌ها بستگی دارد. قدرت رقابت بهینه در کشت‌های‌مخلوط ممکن است به علت بالا بودن تراکم گیاهی و یا قدرت پنجه زنی بالاتر مخلوط نسبت به تک‌کشتی‌ها باشد (Samarajeewa and et al, 2006). در گیاهانی که دارای رشد اولیه کندتر هستند، مشکل علف‌های هرز در ابتدای سال زراعی شدیدتر است. اگر این گیاهان با گیاهان برخوردار از رشد اولیه سریع بصورت مخلوط کشت ‌شوند، از رشد و نمو علف‌های هرز تا حد زیادی جلوگیری می‌شود (کوچکی، 1370). به عنوان مثال کشت مخلوط ذرت با ماش، ذرت با لوبیا و آفتابگردان با لوبیا در کنترل علف‌های هرز مؤثر تر از کشت‌خالص هر یک اجزای کشت مخلوط است (جوانشیر و همکاران، 1379).
آگگنهو و همکاران (Agegnnehu and et al, 2006) در بررسی کشت مخلوط جو و باقلا نیز افزایش عملکرد را در کشت مخلوط نسبت به تک کشتی دو گیاه گزارش کردند و این امر را به کنترل بهتر علف هرز در مخلوط نسبت دادند. آلفورد و همکاران (Alford and et al, 2003) در بررسی کشت مخلوط ذرت و لوبیا علت کاهش تراکم علف هرز را ترکیب مکملی گیاهان زراعی در مخلوط، که باعث افزایش توان رقابتی گیاهان با علفهای هرز میشود ذکر کردند.
٢-7-1-٨- پایداری تولید و کاهش ریسک تولید
تغییر پذیری کمتر در مقابل نوسانات عوامل محیطی و اجتناب از ریسک‌های مختلف نیز از برتری‌های کشت مخلوط نسبت به تک‌کشتی محسوب می‌شوند. به طور کلی مسلم شده است که سیستم‌های متنوع، از ثبات بیشتری برخوردار هستند و کمتر دستخوش تغییرات می‌شوند. وقتی که یک جزء در مخلوط آسیب می‌بیند و یا در شرف حذف شدن قرار می‌گیرند جزء دیگر با تولید بیشتر تا حدودی این نقیصه را جبران می‌کند. به طور کلی، این نوع جبران‌ها در سیستم‌های متنوع همواره بیشتر از سیستم های کم تنوع انجام می‌گیرد. کاهش قیمت محصولات تولیدی در سال‌های مختلف نیز موجب ایجاد ناپایداری و بی‌ثباتی در درآمدهای زارع می‌شود، با استفاده از کشت متنوع و چندگانه، احتمال کاهش شدید درآمد کشاورز نسبت به تک‌کشتی کاهش می‌یابد (جوانشیر و همکاران، 1379).
٢-7-1-٩- حفاظت فیزیکی
در کشت مخلوط، یک گیاه می‌تواند به عنوان قیم و محافظ گیاه دیگر به کار رود. به عنوان مثال در کشت مخلوط لوبیا، ذرت قیم آن می‌باشد. در آزمایشی که بر روی کشت مخلوط نخود و خردل انجام گرفت قیم بودن خردل سبب افزایش عملکرد نخود به میزان ۴٠ درصد گردید (کوچکی، 1370). در کشت مخلوط جو با ماشک، قیم بودن جو علاوه بر افزایش عملکرد، امکان برداشت مکانیزه علوفه را نیز میسر می‌سازد (خزایی، 1374). همچنین نخود اگر با یولاف مخلوط شود از ان به‌عنوان قیم استفاده می‌کند.
٢-7-1-١٠- توزیع بهتر کارگر در طول فصل کار