دانلود پایان نامه
Class Dothideomycetes Coleomycetes
Order Botryosphaeriales Sphaeropsidales
Family Botryosphaeriaceae Sphaeropsidaceae
Genus
Macrophomina
Macrophomina
Species M. phaseolina M. phaseolina
قارچ های زیر هم نام های این قارچ هستند Mihali, 1992)).
Macrophomina phaseolina Maubl
Macrophomina conchoei Swada
Macrophomina conjani Syd
Sclerotinia bataticola Taubenh
Rhizoctonia bataticola Taubenh
Botryodiplodia phaseoli (Maub.) Thirum
اگرچه تنها یک گونه در میان جنس Macrophomina شناسایی شده (Sutton, 1989) ، اما طبق گزارشات موجود اختلافاتی در ریخت شناسی و بیماری زایی جدایه های به دست آمده از میزبان های مختلف مشاهده شده است (Rayatpanah et al., 2009).
محققین مختلف هم چنین در میان جدایه های به دست آمده از گیاهان یکسان، اختلافات زیادی را در بیماری زایی و خصوصیات ریخت شناسی جدایه ها تشخیص دادند (Dhingra and Sinclair, 1973; Jimenez-Diaz et al., 1983).
تحقیقات انجام شده جهت شناسایی زیرگونههای این قارچ برمبنای ویژگیهای پرگنه، اندازه میکرو اسکلروت، تغییراتجمعیتی درخاک، اختلاف درتولید رنگدانه و اندازه پیکنیدیوم بهدلیل تنوع زیاد و دشواری تعیینخصوصیاتقارچ، موفقیتآمیز نبوده است(میهایل،1992; مجیدیه قاسمی و رعیتپناه،1372).
خصوصیات ریخت شناسی و کشتی قارچ M. phaseolina در میان جدایه ها بسته به سن کشت می تواند متفاوت باشد (Smith and Wyllie, 1999).
بعضی ازجدایههای این قارچ درشرایط اختصاصی پیکنیدیوم تولید میکنند که این ویژگی درتشخیص و شناسایی قارچ کمک شایانی می کند (چیدامبارام و ماهور، 1975; مجیدیه قاسمی و رعیت پناه، 1372).
طبق گزارشات موجود تنها جدایه های سوزنی برگان در روی محیط کشت غذایی حاوی اندام های گیاهی میزبان و هم چنین در شرایط نور و تاریکی متناوب دارای توانایی تولید پیکنیدیوم می باشد (چیدامبارام و ماهور، 1957; زینلی، 1378; رعیت پناه و همکاران، 1381).
جدایه های گلرنگ نیز توانایی تولید پیکنیدیوم بر روی بافت میزبان را دارند. پیکنیدها گرد، بدون گردن و با یک روزنه به رنگ سیاه با اندازه متوسط بین 143 تا 1165 میکرومتر و دارای پیکنیدیوسپورهای تک سلولی, کمی کشیده و شفاف و به ابعاد 21×9 میکرومتر می باشند (پهلوانی و رضوی، 1386). توده میسلیومی قارچ عامل بیماری از سفید تا قهوه ای یا خاکستری متغییر می باشد و با گذشت سن، تیره تر می شود. هیف ها دارای اندازه های متفاوتی هستند که بستگی به اندازه ی سلول های تشکیل دهنده ی آن ها دارد. هیف های بزرگ تر دارای سیتوپلاسم دانه دانه هستند، ولی با افزایش سن، سیتوپلاسم آن حفره دار می شود. این هیف ها به طور کاملا مشخصی در محل دیواره عرضی باریک می شوند و ریسه حالت بندبند پیدا می کند. روی هیف های بزرگ تر انشعابات فراوانی تشکیل می شود و دیواره عرضی عموما در محل انشعابات و گاهی بالاتر از محل انشعابات تشکیل می شود. انشعابات ممکن است در نقطه ی اتصال دارای یک حالت فشردگی باشند که این موضوع سبب شد تا در مراحل اولیه محققین این قارچ را به اشتباه در جنس Rhizoctonia طبقه بندی کردند (Sinclair and Backman, 1993).
کلامیدیوسپورهای این قارچ به شکل نیم کره و به رنگ قهوه ای روشن بوده و قطر آن ها بین 9 تا 14 میکرومتر متغییر می باشد. این اندام در تعدادی از جدایه ها به میزان فراوانی تشکیل می شوند، ولی در برخی از جدایه ها نیز ممکن است اصلا تشکیل نشوند. میکرواسکلروت ها به میزان فراوان در تمام جدایه های قارچ تشکیل میشوند که از نظر ریخت شناسی و اندازه تفاوت هایی با یکدیگر دارند. میکرواسکلروت ها به رنگ سیاه کهربایی و به شکل گرد تا کشیده یا نامنظم هستند. این اندام ها از اجتماع سلول های ریسه ای که با ماده ملانین مانند به هم پیوسته اند به وجود میآیند (Sinclair and Backman, 1993).
میکرواسکلروت ها می توانند تا چندین سال در خاک زنده بمانند (Wigefunderal et al., .1991)