پژوهش – 
بررسی تأثیر حمایت ‌های سیاسی دولتی و نهادی بر توان شرکت‌ ها در  …

پژوهش – بررسی تأثیر حمایت ‌های سیاسی دولتی و نهادی بر توان شرکت‌ ها در …

اکتبر 7, 2020 Off By مدیر سایت

۱)وام‌های بانک‌های تجاری
بانک‌های تجاری اولین وعمده ترین تأمین کنندگان وام‌های میان مدت برای شرکت‌ها هستند. این وام ‌ها حداکثر تا مدت زمانی برابر ۷ سال و در برخی موارد با سر رسید‌های بیشتر، پرداخت می‌شوند.
برخی از ویژگی‌های وام‌های بانک‌های تجاری عبارتند از:
وثیقه[۱۶]: یک بانک تجاری عموماً برای تضمین وام مدت دار، درخواست وثیقه می‌کند.
مشارکت[۱۷]: بانک‌های تجاری در پرداخت وام به هر مشتری از نظر مبلغ وام، از لحاظ قانونی محدودیت دارند. برای پرداخت یک وام ممکن است گروهی از بانک‌ها اقدام به پرداخت وام کنند، به نحوی که هر یک از بانک‌ها بخشی از وام را به وام گیرنده پرداخت می‌کنند. همکاری گروهی از وام دهندگان به منظور توزیع ریسک یک وام بزرگ خاص را مشارکت می‌نامند.
وام‌ها بانک‌های تجاری اغلب مزایا و معایبی برای شرکت‌ها دارند. مزایای آن شامل برقراری ارتباط کاری با بانک است که می‌تواند منتج به دریافت کمک و فراگیری مهارت‌های مالی از مدیران بانک‌ها شود. علاوه براین می‌تواند سبب معرفی و شناخت مشتریان بالقوه و کسب اطلاعات متنوعی در رابطه با اعتبارات و اهداف تجاری شود.
معایب آن نیز شامل نیاز به افشا اطلاعات محرمانه و محدودیت‌هایی که ممکن است به عنوان بخشی از شرایط یک قرارداد وام به شرکت تحمیل شود، می‌باشند.
۲)شرکت‌های بیمه
گروهی از شرکت‌های بیمه عمر وام‌های بلند مدت را به شرکت‌های تجاری پرداخت می‌کنند. بانک‌های تجاری به شرکت‌هایی با اندازه‌های مختلف و ریسک‌های تجاری متفاوت وام‌های متفاوت اعطا می‌کنند. از آن جایی که شرکت‌های بیمه فعالیت وام دهی خود را بر روی وام‌هایی با ریسک کم برای شرکت‌های بزرگ و بسیار قدرتمند متمرکز می‌کنند. به همین دلیل وام‌های پیشنهادی آن‌ها بسیار بزرگ تر و با سررسید طولانی تر از وام‌هایی است که توسط بانک‌های تجاری در اختیار شرکت‌ها قرار می‌گیرد و در بسیاری از موارد حتی بدون رهن و وثیقه نیز، وام پرداخت می‌نمایند.
مزیت اصلی و عمده وام‌های مدت دار شرکت‌های بیمه، مدت زمان بیشتر و مبلغ سنگین تر آن‌ها در مقایسه با تأمین مالی بانک‌های تجاری است. عیب عمده این وام‌ها نیز این است که نرخ بهره آن‌ها نسبتاً بالاتر است و دیگر این که، فقط شرکت‌های بسیار معتبر می‌توانند از شرکت‌های بیمه وام دریافت کنند.
۳)صندوق‌های بازنشستگی
یکی از منابع کوچک تأمین مالی میان مدت، وجوه نزد صندوق‌های بازنشستگی کارمندی است که به عنوان وام‌های تضمین شده در وجه شرکت‌ها پرداخت می‌شود. این وام‌ها اغلب با رهن اموال تضمین می‌شوند و دارای مدت و وضعیتی مشابه وام‌های شرکت‌های بیمه عمر هستند.
۴)شرکت‌های تأمین مالی و تولید کننده تجهیزات
شرکت‌های تأمین مالی تجاری و صاحبان صنایع و تجهیزات به منظور کمک به خرید دارایی‌های ثابت به مشتریان وام پرداخت می‌کنند. این وام ممکن است مستلزم این امر باشد که شرکت ۱۰ تا ۳۰ درصد مبلغ دارایی مورد نظر را پیش پرداخت کند و دارایی مزبور نیز به منظور تضمین وام مذکور وثیقه گذاشته شود.
وام‌های مدت داری که توسط شرکت‌های تأمین مالی یا صاحبان صنایع پرداخت می‌شود، عموماً دارای سررسیدی کمتر از ۱۰سال است و نرخ بهره این وام‌ها از نرخ بهره واه‌های بانکی و وام‌های شرکت‌های بیمه بالاتر است (وکیلی فرد،۱۳۹۰).
انواع روش‌های پرداخت وام‌های میان مدت
بانک‌های تجاری خصوصی و شرکت‌های بیمه براساس روش‌های پرداخت میان مدت به دو گروه تقسیم می‌شوند :
وام دهندگان متکی به دارایی[۱۸]
این گروه به دنبال وام‌هایی هستند که به طور کامل توسط ارزش دارایی به عنوان وثیقه، تضمین شوند.
وام دهندگان متکی به جریانات نقدی[۱۹]
این گروه به دنبال تجارت‌هایی با ریسک پایین و با ثبات هستند تا وجوه نقد مورد نیاز، برای بازپرداخت وام را تأمین نمایند. یک وام دهنده متکی بر جریانات نقدی، یک دارایی را به عنوان وثیقه درخواست می‌کند ولی وثیقه اصلی که مد نظر است، سودی است که از به کارگیری دارایی حاصل می‌شود.
۲-۳-۴-۳- تأمین مالی بلند مدت
بدهی‌های بلند مدت به بدهی‌هایی اطلاق می‌شود که دارای سررسید بیش از ۷ تا ۱۰سال می‌باشند. شرکت‌ها در راستای تأمین نیازهای مالی بلند مدت خود می‌توانند بین وام و سایر منابع تأمین مالی، مناسب ترین طریق را انتخاب کنند. علاوه بر این که بانک‌های تجاری یکی از تأمین کنندگان منابع مالی کوتاه مدت شرکت‌ها می‌باشند، در تأمین مالی بلند مدت برای پروژه‌ها ی بزرگ نیز مشارکت دارند.
ساختار وام برای تأمین مالی پروژه‌ها ی بلند مدت
علاوه بر این که بانک‌های تجاری یکی از تأمین کنندگان منابع مالی کوتاه مدت شرکت‌ها می‌باشند، در تأمین مالی بلند مدت برای پروژه‌های بزرگ هم مشارکت دارند. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شرکت‌های بیمه، صندوق‌های سرمایه گذاری و سایر شرکت‌های مالی و اعتباری به عنوان تأمین کنندگان منابع مالی بلند مدت مورد نیاز شرکت‌ها، به بانک‌ها ملحق شدند.
اصطلاح تأمین مالی پروژه‌ها به مهیا و تأمین کردن منابع مالی مورد نیاز پروژه سرمایه ای خاص شرکت، اطلاق می‌شود. به منظور تأمین نیاز‌های مالی شرکت، ممکن است از هریک از فرایند‌های فروش اوراق قرضه، سهام ممتاز یا سهام عادی استفاده گردد. از آن جا که استفاده از انتشار سهام به منظور تأمین مالی فعالیت‌های خاص شرکت مردود است، انتشار اوراق بهادار به تنهایی جهت تأمین مالی پروژه‌ها مورد استفاده قرار نمی‌گیرد، به عنوان مثال درتأمین مالی یک پروژه، اگر شرکت بخواهد یک انبار ۴٫۵ میلیون دلاری خریداری کند، به طوری که ۲۰ درصد آن را نقد و۸۰ درصد آن را از طریق وام تأمین کند، در این صورت تأمین مالی پروژه شامل ۹۰۰۰۰۰ دلار وجه نقد و ۳٫۶ملیون دلار وام به صورت بدهی خواهد بود.
منابع بازپرداخت بدهی‌های بلند مدت
مسأله اصلی در تأمین مالی هر پروژه، تعیین منبع یا منابع بازپرداخت سرمایه استقراضی است. در تأمین مالی پروژه‌ها می‌توان دو منبع پرداخت را مشخص کرد:
۱)منبع اولیه پرداخت [۲۰]
منبع پرداخت اولیه عبارت است از پرداخت بهره، اصل وام و منافع آن در صورتی که روند عملیات موضوع قراداد تأمین مالی مطلوب باشد. شرکت و بستانکاران تمایل دارند که منبع (منابع) اولیه پرداخت را بشناسند. برای وام‌های مربوط به سرمایه در گردش، تبدیل دارایی‌ها به وجه نقد با فروش موجودی‌ها یا وصول مطالبات به عنوان منبع اولیه بازپرداخت وام می‌باشند. برای تأمین مالی پروژه باید به جریان نقدینگی ایجاد شده از طریق دارایی‌های سرمایه ای توجه داشت.
۲)منبع ثانویه پرداخت[۲۱]
در تأمین مالی یک پروژه، منبع ثانویه پرداخت عبارت است از بهره ای که فقط به بانک یا شرکت تأمین کننده وام تعلق می‌گیرد. چنانچه جریان نقدینگی متوقف شود، چگونه می‌توان وام را بازپرداخت کرد؟ برای این منظور دو منبع ثانویه زیر را می‌توان برای بازپرداخت بدهی‌های بلند مدت در نظر داشت:
الف.وثیقه، عبارت است از دارایی که به عنوان تضمین بازپرداخت اصل و فرع وام به گرو گذاشته می‌شود.
ب.ضمانت، عبارتست از یک موافقت نامه کتبی که طی آن یک طرف قرارداد، وام می‌دهد و طرف دیگر قرارداد، مسئولیت پرادخت وام را در صورت قصور وام گیرنده در بازپرداخت مبلغ می‌پذیرد.
ساختار وام برای تأمین مالی پروژه‌ها
برای مشخص کردن سهم وام در هر برنامه تأمین مالی، شرکت باید در مورد ساختار وام با شرکت وام دهنده مذاکره کند. اصلی ترین عوامل مورد بحث عبارتند از:
نرخ بهره
وام با نرخ بهره ثابت زمانی وجود دارد که نرخ بهره اعلام شده، در طول دوره بازپرداخت وام تغییر نکند. وام با نرخ بهره متغیر یا شناور در شرایطی است که نرخ بهره وام تابع شاخص معینی از بازار پول قرار گیرد و با توجه به تغییرات آن، تغییر کند.

این مطلب را هم بخوانید :  مدلسازی مدیریت الکترونیکی ارتباط با مشتری در کارخانه ها- قسمت ۹

منبع فایل کامل این پایان نامه این سایت pipaf.ir است