محمدجواد حسینی عاملی، همان، ص 22.
91- محمدحسن نجفی، همان، ج 42، ص 18.
92- عبدالقادر عوده، همان، ص 37.
93- جلالالدین قیاسی؛ عادل ساریخانی و قدرتالله خسرو شاهی، همان، ص 157.
94- محمدجعفر جعفری لنگرودی، ترمینولوژی حقوق، همان، ص 380.
95- ابراهیم پاد، همان، ص 159.
96- محمدهادی صادقی، همان، ص 76.
97- سید یزدالله طاهرینسب، همان، ص 177.
98- همان، ص 169.
99- جلالالدین قیاسی، همان، ص 14.
100- همان، ص 20.
101- سید یزدالله طاهرینسب، همان، ص 157.
102- همان، ص 170.
103- عباس زراعت، همان، ص 269.
104- سید محمدحسن مرعشی شوشتری، دیدگاههای نو در حقوق کیفری اسلام، چاپ اول، تهران، نشر میزان، 1373، ص 121.
105- محمدهادی صادقی، همان، ص 82 ـ 83.
106- سید محمدحسن مرعشی شوشتری، تقریرات دورهی کارشناسی ارشد، تهران، دانشگاه تربیت مدرس، 1376.
107- سعید افشاری، پایاننامهی کارشناسی ارشد، تسبیب در جنایت و بررسی آن در حقوق جزای اسلام، دانشگاه تهران، سال 1387، ص 39.
108- سید محمدحسن مرعشی شوشتری، دیدگاههای نو در حقوق کیفری اسلام، همان، ص 120.
109- ابراهیم پاد، همان، ص 160.
110- محمدعلی اردبیلی، حقوق جزای عمومی، چاپ سی و دوم، تهران، نشر میزان، بهار 1393، ج 2، ص 94.
111- هوشنگ شامبیاتی، حقوق جزای عمومی، چاپ اول، تهران، انتشارات مجد، 1392، ج 2، ص 166.
112- سید محمد موسوی بجنوردی، قواعد فقهیّه، چاپ دوم، تهران، انتشارات مجد، 1388، ج 2، ص 238.
113- سید محمد موسوی بجنوردی، همان، ج 2، ص 239.
114- سعید افشاری، همان، ص 79.
115- سید محمد موسوی بجنوردی، همان، ج 2، ص 239.
116- جلالالدین قیاسی، همان، ص 189.
117- همان، ص 194.
118- محمدحسن نجفی، همان، ج 43، ص 97.
119- جلالالدین قیاسی، همان، ص 108.
120- جلالالدین قیاسی، همان، ص ۴٣.
121- ماده ۵۰۷ـ هرگاه شخصی در معابر و اماکن عمومی یا ملک دیگری بدون اذن مالک، گودالی حفر کند یا چیز لغزنده‌ای در آن قرار دهد و یا هر عملی انجام دهد که سبب آسیب دیگری گردد، ضامن دیه است مگر اینکه فرد آسیب‌دیده با علم به آن و امکان اجتناب، عمداً با آن برخورد نماید.
ماده ۲۹۵ـ هرگاه کسی فعلی که انجام آن را بر عهده گرفته یا وظیفهی خاصی را که قانون بر عهده او گذاشته است، ترک کند و به سبب آن، جنایتی واقع شود، چنانچه توانایی انجام آن فعل را داشته باشد جنایت حاصل به او مستند می‌شود و حسب مورد عمدی، شبه ‌عمدی، یا خطای محض است؛ مانند اینکه مادر یا دایه‌ای که شیردادن را بر عهده گرفته ‌است، کودک را شیر ندهد یا پزشک یا پرستار وظیفهی قانونی خود را ترک کند.
ماده ۵۱۹ـ هرگاه دیوار یا بنایی که بر پایهی استوار و غیرمتمایل احداث شده است در معرض ریزش قرار گیرد یا متمایل به سقوط به سمت ملک دیگری یا معبر گردد اگر قبل از آنکه مالک تمکّن اصلاح یا خراب ‌کردن آن را پیدا کند ساقط شود و موجب آسیب گردد، ضمان منتفی است مشروط به آنکه به ‌نحو مقتضی افراد در معرض آسیب را از وجود خطر آگاه کرده باشد. چنانچه مالک با وجود تمکّن از اصلاح یا رفع یا آگاه‌سازی و جلوگیری از وقوع آسیب، سهل‌انگاری نماید، ضامن است.

مطلب مرتبط :   پایان نامه با واژگان کلیدیاشخاص حقوقی، حق و تکلیف، جرم کلاهبرداری، مسئولیت کیفری

122- ماده 331- هرکس در محلهایی که توقف در آنجا جایز نیست متوقف شده یا شیئی و یا وسیلهای را در این قبیل محلها مستقر سازد و کسی اشتباهاً و بدون قصد با شخص یا شیئی و یا وسیلهی مزبور برخورد کند و بمیرد شخص متوقف یا کسی که شیئی یا وسیلهی مزبور را در محل مستقر ساخته عهدهدار پرداخت دیه خواهد بود و نیز اگر توقف شخص مزبور با استقرار شیئی و وسیلهی مورد نظر موجب لغزش راهگذر و آسیب کسی شود، مسئول پرداخت دیهی صدمه یا آسیب وارده است مگر آنکه عابر با وسعت راه و محل عمداً قصد برخورد داشته باشد که در این صورت نه فقط خسارتی به او تعلق نمیگیرد بلکه عهدهدار خسارت وارده نیز میباشد.
ماده 346- هرگاه کسی چیز لغزندهای را در معبر بریزد که موجب لغزش رهگذر گردد عهدهدار دیه خواهد بود مگر آنکه رهگذرِ بالغ عاقل یا ممیز عمداً با اینکه میتواند روی آن پا نگذارد به روی آنها پا بگذارد.
123- ماده 339- هرگاه کسی در معبر عام یا هرجای دیگری که تصرف در آن مجاز نباشد چاهی بکند یا سنگ یا چیز لغزندهای بر سر راه عابران قرار دهد یا هر عملی که موجب آسیب یا خسارت عابران گردد انجام دهد عهدهدار دیه یا خسارت خواهد بود ولی اگر این اعمال در ملک خود یا در جایی که تصرفش در آن مجاز است واقع شود عهدهدار دیه یا خسارت نخواهد بود.
ماده 340- هرگاه در ملک دیگری با اذن او یکی از کارهای مذکور در مادهی 339 را انجام دهد و موجب آسیب یا خسارت شخص ثالث شود عهدهدار دیه یا خسارت نمیباشد.
ماده 342- هرگاه کسی یکی از کارهای مذکور مادهی 339 را در منزل خود انجام دهد و شخصی را که در اثر نابینایی یا تاریکی آگاه به آن نیست به منزل خود بخواند عهدهدار دیه و خسارت خواهد بود و اگر آن شخص بدون اذن صاحب منزل یا با اذنی که قبل از انجام اعمال مذکور از صاحب منزل گرفته است وارد شود و صاحب منزل مطلع نباشد عهدهدار هیچگونه دیه یا خسارت نمیباشد.
ماده 344- هرگاه کسی در ملک دیگری عدواناً یکی از کارهای مذکور در مادهی 339 را انجام دهد و شخص ثالثی که عدواناً وارد آن ملک شده آسیب ببیند عامل عدوانی عهدهدار دیه و خسارت میباشد.
124- از جملهی این فقها میتوان از محقق حلی در شرایعالاسلام، علامهی حلی در قواعدالاحکام، شهید اول در المعهالدمشقیه، شهید ثانی در مسالکالافهام، فاضل اصفهانی در کشفاللثام، حسینی عاملی در مفتاحالکرامه، نجفی در جواهرالکلام و امام خمینی
در تحریرالوسیله نام برد.
125- از جملهی این فقها میتوان از محقق اردبیلی در مجمع الفائده و البرهان، حسینی عاملی در مفتاحالکرامه، نجفی در جواهرالکلام و امام خمینی در تحریرالوسیله نام برد.
126- جلالالدین قیاسی، همان، ص 120.
127- علامه حلی در قواعدالحکام، شهید ثانی در مسالکالافهام، محقق اردبیلی در مجمع الفائده و البرهان، نجفی در جواهرالکلام، سبزواری در مهذبالاحکام، برغانی در الدیات و امام خمینی در تحریرالوسیله از جمله قائلین به این نظریه هستند.
128- میرزا حبیبالله رشتی در کتاب غصب و موسوی اردبیلی در فقهالدیات از قائلین به این نظریه هستند.
129- سید میرفتاح مراغی در العناوین و مکارم شیرازی در القواعدالفقهیه معتقد به این نظریه هستند.
130- محمد عالمزاده، “حکم اجتماع سبب و مباشر در فقه امامیه و حقوق موضوعهی ایران”، فصلنامهی تخصصی فقه و مبانی حقوق، شمارهی 12، سال چهارم، تابستان 87، ص 150.
131- ناصر کاتوزیان، الزامهای خارج از قرارداد، چاپ یازدهم، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، 1391، ج 1، ص 153.
132- همان، ص 154.

Comments (0):

Write a comment: